Spreken van God

Na vijf jaren onderhandelen tussen Israël en de Palestijnse Hamas is er een uitruil van gevangenen tot stand gebracht: één Israëlische soldaat, Gilad Sjalit, tegen 1027 Palestijnse gevangenen.
Blijdschap en vrees in Israël. Blijdschap om de terugkeer van de verloren zoon, vrees om de vrijlating van zoveel mensen die als terroristen zijn opgepakt. Een aantal van hen zal in ballingschap verder moeten leven.
Wat brengt de toekomst? Bitterheid om ballingschap? Vreugde om vrijheid? Toename van het aantal aanslagen of verdere stappen op weg naar een leven naast elkaar? De tijd zal het leren.

In Egypte is het vreedzaam samenleven tussen Koptische Christenen en de grotendeels Islamitische bevolking hier en daar flinterdun gebleken. Wat gaan de nieuwe machthebbers doen? Verder met geweld of zoeken naar gelijkheid en vrede? De tijd zal het leren.

Voor Kerk en Israël was september de maand van bezinning, zowel voor de kerkelijke organisatie van de PKN als het Platform Appèl K&I.
Op een van de bijeenkomsten bleef ik haken aan een uitspraak van de kerkleider in de PKN: … in Jezus Christus heeft God zijn laatste woord gesproken… Ik schrok ervan, schoot overeind, en zei:  “dat is niet te hopen”.

De kerken gaan op weg naar Advent. In het duister van de wintertijd en soms ook het duister van ons leven ervaren we het kerstlicht als warm en heilzaam.
Maar laten we het licht van God niet alleen voor de kerk reserveren, voor gelovigen, voor onszelf. Daarmee maken we de Hoog-Heilige, Schepper van hemel en aarde, wel erg klein
Wat brengt de toekomst? Zijn er ook nu nog woorden van God? Zijn er ook nu nog aanrakingen waardoor mensen opstaan en verdergaan? De tijd zal het leren.

We bidden Jeruzalem vrede toe (ps.122), Jeruzalem, waarin Joden, Christenen en Moslims een spiritueel thuis vinden.
Vrede zij over Jeruzalem, opdat de héle wereld vrede zal vinden.

Heleen Pasma, Middelburgs Kerkblad (2011)