In mijn vroegste kinderjaren was God gereformeerd
Bij de vorming van de PKN in 2004 verscheen een speciaal katern van het Middelburgs Kerkblad, waaraan mensen uit allerlei geledingen een bijdrage leverden. Hieronder mijn verhaal, als werker in kerk en synagoge.
In mijn vroegste kinderjaren was God gereformeerd, evenals mijn vader en moeder, evenals alle mensen die mij omringden.
Op school kwam ik tot de ontdekking dat hij óók wel een beetje hervormd moest zijn, evenals de meester en mijn vriendinnetje.
Na mijn schooltijd kwam ik in een stad die half rooms was, met naast een grote roomse kerk het klooster. En iedereen vond dat normáál! Zou God dan ook ……?? Dat moest haast wel, want bij mijn roomse buren was het bidden aan tafel en voor het slapengaan ook normaal.
Veranderde ik of veranderde God?
We waren er druk mee bezig, met ontdekken, met leren, met lezen. Pinchas Lapide vertelde ons dat God ook iets met joden heeft, en we keken opnieuw naar Jezus. Jezus, voor ons zo centraal, bleek niet gereformeerd, niet hervormd of rooms te zijn, maar joods!! Een nieuw blikveld.
We lazen de boeken van Chaim Potok en David Flusser; we leerden bij, in volwassenen catechese en leerhuis. Hebreeuws leren bleek een spirituele ervaring.
We zogen het op, en voelden ons bevrijd, met het idee dat God veel groter is dan onze kerkelijke beperktheid. Op straat zagen we er niets van, met een Hoeksteen en een Thomaskapel zo los van elkaar, maar in gesprekken herkenden we toch hetzelfde verlangen. We raakten aan het zwerven, samen met onze pubers. Onderweg kwam ik Kerk en Israël tegen, vonden twee kinderen een thuis bij de vrijzinnig hervormden, en vond mijn man een thuis bij de lutheranen. Ik kreeg preekconsent in de Gereformeerde Kerken (voor Zeeland) en kwam sindsdien in vele verschillende kerken.
Steeds nieuwe zienswijzen, elk met eigen accenten. Steeds meer daagde het, dat wij – zo verdeeld als we kerkelijk zijn – het allemaal hebben over de ENE, de Eeuwige, Israëls God, die Eén is, uniek, vooropgaat, schepper van hemel en aarde. De alpha en omega, de alef en tav.
Vrijwilligerswerk voor de synagoge versterkte het contact met de Zeeuwse joden. Toen de synagoge eenmaal gerestaureerd was (1994), groeide een situatie die niemand had durven dromen: een wekelijkse dienst, liturgie die opklinkt in de echo van de tijd. Een onderdompeling in vreugde en spiritualiteit.
Iemand vroeg mij eens: “Hoe kun je leven met één been in de kerk en één been in de synagoge, je moet toch mankgaan?”
Maar dit dubbele grondvlak verankert me steviger in het leven. Je wordt rijker als je met elkaar je pogingen deelt om mèns te zijn in Gods Naam, zoals je bedoeld bent, in liefde.
Dát is de winst van samen, ook voor de PKN Middelburg. Alle volken zijn immers op weg naar Jeruzalem (Zach.8:21). In navolging van Jezus, in het spoor van Israël.
Hoor Israël, hoor kerken, hoor mensen allemaal, de Eeuwige onze God, de Eeuwige is EEN.
2004 januari, Middelburgs Kerkblad, Heleen Pasma